آفتاب از پنجره آمده بود تو و افتاده بود روي فرش، اتاق بو گرفته بود. من دود سيگارُ فوت مي كردم توي هواي ساكن و نيمه ديگه كه معلق و سر ته از لاي لنگه هاي پنجره رو به بيرون بود.
فرنگيس نامادري مادرم بود. من عاشقش نبودم. پدر مادرم اونو بدون اينكه طلاق بده و مهريه، فرستاد خونه برادرش. الان و در حال حاضر چون دارم يه شراب گرم رو كه توي يه دبه لاي چند تا پتو پيچيده و توي انباري گرم و خفه انداخته بودند رو مزه مزه مي كنم، احساسش كردم. به خاطر حالتي كه دارم و موقعيتي كه داشتم، مي تونم هر جايي كه هستم و در هر زمان، حدود نود و پنج درصد آدم ها رو از پشت لخت ببينم. اين وضعيت از فرنگيس شروع شد منظور من رو مي فهميد كه، اون روز هم مريض بودم. از اين مريضي ها كه مثل گوني مي افتي و بوي پتو مي دي. نمي دونم چرا فرنگيس دولا شده بود چيزي رو توي پاهاش كنه يا دربياره. از پشت بغلش كردم فرنگيس قبل از اينكه راست بشه آن كشيد ولي بي صدا.
من مريض بودم از اون مريضي هايي كه گفتم، فقط شاشيدم. توي اون سن وسال من بيشتر از اين جا نداره. نه پدر مادرم و نه فرنگيس، باور كنيد كه اجرا فراتر از تصورات ذهني است. اجرايي متاپانتوميم از پدر مادرم را كه اجرا مي كردند. كار كه تموم شد بوي گند من اتاق رو پر كرد. پدر مادرم يه كاسه لعابي از اون شراب گرم رو كه توي يه دبه، توي چند تا پتو پيچيده بود و انداخته بود رو مزه مزه مي كرد. بوي شاش و شراب داغم كرده بود و فرنگيس من رو مي بوسيد.
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
پس از کسی چند نقطه...
نه!؟
کولی نمی شوم
که دست به سایه بگیرم و
آفتاب را بمیرم
اینهمه دریا نخور دختر
من کم آ ورده ام
من از رودخانه آورده ام
از تو!؟
کم کم
یک ته استکانی
آتشم می زند
به اندازه یک چوب کبریت
خدارا شاهد نمی گیرم!
کولی!
یک بغل رودخانه
یک لاشه پوتین
هنوز از دریا کمم
به جان پابرهنگیت
تمام سایه ها
نه برای جاده ام باران میشود
نه!؟
کم کم
یک ته استکانی...
زمستان 79
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
ادامهء این بازی تا انجا دست به دست هم دستی داشت
از پرواز هم با ل بردارم
چقدر زمین را بکشم
در بکنم کسی را و در دیوار
همین؟! گاو واو و و و و و
واین وای بر اشهد وا ن لا اله الا انت
انت؟!
« روشنی ام از شستشوی آسمان نیست
ستاره من از جستجو تهی ست »
آن بهاره رسیده بود امکا ن نبود
در بودی که بازی تا کجا ادامه را هی می کرد
تا ای داد بر باد
با هنوز نرسیدم وهی با ل می کند
هی پرواز
واز
باز
چهره به چیره رو به رو
پرده به پاره ...
شنید ید؟!
توپ هم که می ترکد تعطیلم می دانی که ؟
روشن را روشن نمی کنم
شلیک در این جایی پر نمی کند نه خالی
فقط خنده
می توانید دستما ل بیاورید
دستمالی ام
جا ی تو دست به دست میشوم
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
جریان از شعری تنهاست
که بالاتر
شاید روی خودم
به جای این زن خط کشم
اندازه از هر دستی بیرون است
خودم / دنباله ویا چیزی توی نیستم
کو چی کجاست چمدان جا مانده بر لنگرودم
نداشتن / شکل شانه هایم ا فتاده روی تنم
قوز آورده بالای قوزم
سنگین شده ام هی حالا
می روی بالا باد می کنم شاید بادبادک
بووم...
ممکن شده ام
دچار؟!
طوری نسیت
تنها روی این و آن دور می زنم
آسمان شاید همین رنگ روسریم نیست
این از عیب کسی نیست
وباز پشت پرده
از خیس روی صورتی پیدا بود
شانه انداختن های پرده
روی خودم سنگین شده ام
آنقدر که بیفتم و شکستنی من تو نباشد
داده بودم به کار
کار و دارو یارو غار
طوری نیست
تنها ممکن شده ا م و روی خودم دور گرفته ام
بهار 81
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
فعلا بی اسم
رفته بودم پیش روانکاو. درباره ی چیزهایی که به من گفته بودی باهاش حرف زدم چند ساعتی وراجی کرد، روانکاو می گفت: کرم، کرم همیشه سیب رو از تو سوراخ می کنه و می خوره ولی تو داری خودت رو سوراخ می کنی و می خوری. با هیچکس نمی سازم، با باباهه دعوا می کنم چند ماهیه با خواهرم میونه ای ندارم. چند تا چیزی رو کخ نوشته بودم به مادرم دادم که بخونه، بعد از اینکه خونده بود گفت: بهتره، تو چیزی ننویسی، نوشته هات بوی شلوار ده سالگیت رو می ده. دوستام هنوز نمی دونند که با تو رابطه دارم چون هنوز نمی دونند توی کیفم لوله ی خالی خودکار می ذارم.ننوشته هام تلنبار شدن، مثل لباسهای زیر خواهرم توی حموم. نمی تونم هر جایی که دلم می خواد بنویسم چون برای من مسئولیت داره. از مسئولیت بدم میاد. من مسئول چیزهایی که می نویسم نیستم. مخاطبین نوشته هام مسئولند، چون اونها هستند که می خونند. من خونده می شم. این تقصیر من نیست. مثل دفعه ای که یکی از تراوشات ذهنی م رو روی دیوار دستشویی خالی کردم، شعر بدی نبود فقط جایی برای خالی شدن پیدا نمی کرد. همون شب بابام الم شنگه ای به پا کرد که این جا دستشویی عمومی راه آهن نیست و من نمی تونم هر جایی که اومد اونها رو بریزم، باید زیر لباسی قایمشون کنم. روز بعد فکرم تماما مشغول دستشویی عمومی و مادرم بود که صبح خیلی زود با حوله از حموم اومده بود بیرون. باز هم می گم، من مسئول چیزهایی که می نویسم نیستم. می دونی، چیزی که می خوام اینه که هیچ چیز بسته بندی نباشه و همینطور دسته بندی. هر چی می تونی برام تشتک بفرست. مواظب باش با در باز کن نوشابه ها رو باز نکنی. با قاشق بهتره، تشتک ها کج نمی شن. صدای تشتک های کج، وقتی از بالا می اندازم پایین صدای خوب و یکنواختی نداره. اذیتم می کنه. زنگ زده هم نباشه، صدای این تشتک ها خش داره، وقتی از بالا رهاشون می کنم که بیفتند روی موزائیک، سنگین و یه وری می افتند پایین. باید به چند تا مغازه سر بزنم، دیروز هر چی پول توی این هفته جمع کرده بودم رو دادم دو جعبه نوشابه خریدم. یک چیز دیگه، از خال خوشم نمیاد. از خالدارها بدم میاد. از خط کش متنفرم. لباسهای تمیز مشمئز کننده ست. از کاغذ لخت هم بدم میاد. ديگه باید برم، وقتش شده که برم پیش روانکاو. برام وقت قبلی گرفتن.
فرامرز پارسا
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
ندانستم / دست نخوردهء کدام خدا یی کدام؟
کلام تو را کم دارد
ومن از کدام تو مرده ام
از ان بالا/ هی کسی چیزی به نافم می بست
بندی را جدا
چقدر گناهم را پای دیوار ریختم
پای صلیب
عیسی بودم اگر خدا
کاش روی تو هی برای کسی اسم نمی گذاشتم
دست نمی انداختم
روی تو خم نمی شد
که دستی از تو برای اشاره بگیرم
برای تو
این صلیب را بر اسم کسی از زمین نیاویخته اند
مثل مریم شبیه خودم
یا
صلیبی را که بر دوش
دوش کدام؟
کلام / کلیم تو را کم دارد
نه من
زمستان 81
فرامرز پارسا
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
به نام خدا
رو نمی کند بی بی سرباز پشت پستو را
تفنگی در دست و
دست در دست سربازی که
زیر سر دارد خواب می بیند
برای تک خالی که خالی کرده
جای تیری را روی سینه
چپ افتاده بود حایل
مایلی با بوسه ای بر لبانت
تا دست بعدی
بخوابی بر دست دست نشانده ای
که تفنگ در دست داردو
دوشی برای کشیدن دل
تک افتاده ام
بر نمی خورم
لای ورق هایی که سینه به سینه ام ایستاده اند
بی بی در دست و
دوشی بر تفنگ
فرامرز پارسا
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
آن لباس را ؟! اتو زده می اندازم درآغوش کمد آه بکشد
برای وقتی که
ازآغوش تو بیرون می آیم
بدون هیچ قبیله ای وعشقی که جوانی ام را رفته باشد
می خواهی که اتفاقم فرار دستان تو باشد
بدون جفتی کفش
ولنگه های جوراب
دستی که عریانی اش را کشیده به چالوس
اتاق دو تخته ای را اجاره کرده
ملا فه ای را کنار میزنم
که به روی من کشیده اند نمی بینمت ؟!
چه اندازه
برای جستجوکردنت روی تخت خواب ها
آغوش بگیرم
چرا باید این تخت دونفره باشدو من...
از کجا می دانستم چالوس
آن اتاق
تختی را برای تو خریده
چند ماشین؟!
چقدر خانه!؟
لباس از تن می گیرم و می اندازد گوشه ای
تقصیر من نیست وقتی که این آغوش تو نباشی
وقتی اینجا
تمام اتاقاهای اجاره ای
د و تخت دارد
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
ما از آن که ايم...
ما از آن که ایم شاها؟
( سلانه سلانه خود را به
به پستو یی چهار
گوش می کشد
-آخرین ضلع/ خونابه چکانده)
همانند پیچ
که هرز شده ام
بی پاسخ
ما ازآن که ایم شاها؟
(خونابه خود را می چکیدو
درد را می کشید
فریاد می زد)
همانند پیچ
که فرض شده ام
بی پاسخ
قطره قطره پاره می شوم
غرش می کنم
ما ... - ...) (... ؟
(خونابه تمام
وشاها
شاه فرسنگ ها خاک)
خدا!
سلانه سلانه
می آید و می رود
فرامرز PARSA
پيام هاي ديگران ()
